موضوع: 9دی،قطره ای از بصیرت عاشورایی

مجموعه پیامک 9 دی ماه

شعله بر مسجد ومصحف میزد در عزای شه دین دف میزد
ارمنی در غم زینب می سوخت فتنه گر روز عزا کف میزد
****

خنده وطعنه به اشعار وشعارم بزنید
تیر غم بردل دیوانه وزارم بزنید
درحمایت ز امامم علی خامنه ای
میشوم میثم تمار به دارم بزنید
****

گرگ‌ها خوب بدانند، در اين ايل غريب
گر پدر مرد، تفنگ پدري هست هنوز

گرچه نيکان همگي بار سفر بربستند
شير مردي چو علي خامنه‌اي هست هنوز
*****

اين نهضت سبز اموي مرگش باد
اين دشمن فرزند علي مرگش باد

در روز عزاي فاطمه رقصيدند
تا روز حکومت ولي مرگش باد
****

گر کرب و بلا نبوده ايم حال هستيم
گر شام بلا نبوده ايم ، حال هستيم

اي مردم عالم همگي گوش کنيـد
تا آخر خون مطيع رهبر هستيم
****

ديگر از اين همه نيرنگ به تنگ آمده است
با علي لشگر شبرنگ به جنگ آمده است

ظاهرا غصه ميراث پيمبر دارند
تا علي را مگر از مسند دين بردارند

پس چه در خانه نشستيم؟ علي تنها ماند
منتظر بهر چه هستيم؟ علي تنها ماند

با ولي باش مگو راه ولايت سخت است
آنکه هم پاي ولايت نرود بدبخت است

چند تصویر عاشقی مردم وامامشان

پوستر | گرچه من سرباز هیچ و ساده ام سرخوشم مهدی (عج) بود فرمانده ام
گرچه شد فرمانده ام غایب ولی دلخوشم بر نائبش سید علی

طراح : بهشتی ، اختصاصی انجمن اهل البصر

پوستر | نهم دی ۸۸

حضرت آیت‌الله خامنه‌ای رهبر معظم انقلاب اسلامی : نهم دی ۸۸، حادثه کوچکی نیست بلکه آن حرکت عظیم و ماندگار مردمی، شبیه حرکت بزرگ ملت در روزهای اول انقلاب است و باید تلاش شود در سالگرد این حماسه، حرف اصلی ملت ایران، یعنی حرکت در سایه دین و تحقق وعده‌های الهی تبیین شود.

طراح : بهشتی ، اختصاصی انجمن اهل البصر

برگرفته از سایت رایحه ظهور

نماهنگ 9 دیماه


http://www.mediafire.com/?xrayjgugerhah67



این نماهنگ رو تو سایت آپارات هم گذاتشم بنام 9 دی تو قسمت مذهبی آن.

**راهپیمایی 9 دی تجلی قدرت خدا و حرکتی ماندگار در تاریخ انقلاب است.**(امام خامنه ای)

بازخواني حماسه نُه دِي به مثابه مناسك سياسي

ما ايراني‌ها از ابتداي انقلاب حضور مردم را در مقاطع حساس لمس كرده‌ايم، به‌طوري‌كه اين حضور و رفتار سياسي جزئي از باورهاي ما شده است. اما حماسه نهم دي‌ماه سال گذشته بار ديگر چشم‌ها را به سوي خود خيره كرد. حضور حماسي مردم در اين روز، آغازي بود بر پايان چندين ماه فتنه‌انگيزي در كشور. رهبر انقلاب در ديدار سال گذشته‌ي مردم قم با اشاره به اين رويداد مهم خاطرنشان كردند: «نهم دى با دهم دى فرقى ندارد؛ اين مردمند كه ناگهان با يك حركت - كه آن حركت برخاسته از همان عواملى است كه نوزدهم دىِ قم را تشكيل داد؛ يعنى برخاسته‌ى از بصيرت است، از دشمن‌‌‌‌‌شناسى است، از وقت‌‌‌‌‌شناسى است، از حضور در عرصه‌ى مجاهدانه است - روز نهم دى را هم متمايز مي‌كنند. مطمئن باشيد كه روز نهم دىِ امسال هم در تاريخ ماند.» يادداشت زير به توضيح اين پديده و نظائر آن تحت عنوان «مناسك سياسي» پرداخته است:


«مشروعيت» و به‌ويژه چرايي و چگونگي افزايش و كاهش آن، امروزه به فصلي جدي و جذاب در دانش سياسي تبديل شده است. در اين ميان، كانون گفت‌وگو پيرامون مشروعيت نظام سياسي يا دولت و دگرگوني‌هاي آن را بايد توجه به افكار عمومي و ميزان «اعتماد» و رضايت مردم نسبت به دولت دانست. در اين چارچوب، دولت‌ها براي تثبيت مشروعيت خود، بايد كارآمدي خويش را به مردم نشان دهند؛ آنگاه دولت‌ها مي‌توانند «وفاداري» مردم نسبت به خويش را انتظار داشته باشند.

بر اين اساس، هرچه ماهيت و عملكرد يك نظام سياسي نزد افكار عمومي مقبول‌تر باشد و اعتماد و رضايت بيشتري نسبت به آن وجود داشته باشد، اين امر خود را در قالب افزايش مشاركت سياسي و حمايت مردمي از آن مي‌دهد. از سوي ديگر اگر دولت‌ها از پس اقناع مردم درباره برنامه‌ها و سياست‌هاي خود برنيايند و دچار گسست‌هاي حمايتي شوند، مشروعيت آن‌ها كاهش مي‌يابد. چنين نظام‌هاي سياسي را اصطلاحاً «دولت ورشكسته» مي‌نامند كه در آستانه فروپاشي قرار دارند.

از سوي ديگر هرچه فاصله و شكاف ميان دولت و ملت كم‌تر بوده و دولت، اعتماد و مشاركت بيشتري را به عنوان پشتوانه خود داشته باشد، در عرصه‌هاي داخلي و خارجي قدرتمندتر ظاهر مي‌شود و مي‌تواند اهداف ملي را با هزينه كم‌تري تأمين كند و كارآمدي بيشتري از خود نشان دهد. بنابراين، مشروعيت و كارآمدي ارتباطي دوسويه و هم‌افزايانه دارند.



انتخابات و مناسك سياسي
با آن‌كه تأثير متقابل كارآمدي نظام سياسي و وفاداري مردم روشن به نظر مي‌رسد، چگونگي ارزيابي و اندازه‌گيري ميزان اعتماد عمومي- به عنوان عنصر تعيين‌كننده در اين ارتباط دوسويه- هميشه با ابهام‌هايي همراه بوده و همچنان محل بحث و تبادل نظر است.

بيشتر نظريات سياسي، روشن‌ترين سنجه ارزيابي و آشكارترين جلوه‌گاه اعتماد عمومي را برگزاري انتخابات و ميزان مشاركت مردم در آن مي‌دانند. در واقع مردم با مشاركت خود در يك انتخابات آزاد، نشان مي‌دهند كه تا چه اندازه به نظام سياسي خويش اعتماد دارند؛ همان‌گونه كه دولت‌ها با برگزاري انتخابات و سامان‌دهي رقابت‌ها، ميزان اعتماد خود به مردم را مشخص مي‌سازند.

با اين حال، مشاركت در انتخابات، تنها شاخص سنجش اعتماد عمومي نيست و جامعه‌شناسان سياسي در اين رابطه از معيارهاي ديگري نيز سخن گفته‌اند. از جمله اين معيارها، مفهومي نسبتاً جديد است كه «مناسك سياسي» خوانده مي‌شود و به حضور مردم و ابراز احساسات آن‌ها نسبت به روندها و دگرگوني‌هاي سياسي در جامعه اشاره دارد.
مردم ايران در سال گذشته، نه تنها نصاب بي‌نظيري از مشاركت سياسي را به ثبت رساندند كه دست‌يابي به آن براي مردم‌سالاري‌هاي ديگر در جهان امروز به سختي قابل تصور است، بلكه اهميت فزاينده مناسك سياسي به عنوان يكي از سنجه‌هاي ارزيابي اعتماد عمومي نسبت به نظام سياسي را نيز نمايان ساختند.

در جريان مناسك سياسي، مردم با حضور وسيع، متراكم و منظم خود در يك بازه زماني محدود در سطح خيابان‌هاي شهر، نسبت به پديده‌ها يا روندهاي سياسي، واكنش نشان مي‌دهند و مستقيم و بي‌واسطه در امر سياسي مشاركت مي‌كنند. برجسته‌ترين و فراگيرترين نمونه اين‌گونه مناسك كه در برخي از جوامع مدرن امروزي نيز ديده مي‌شود، جشن سالروز استقلال كشورها است.

هرچه حضور مردم در مراسم و مناسك سياسي بيشتر باشد، نشان‌دهنده مشروعيت سمبليك يك نظام سياسي در كنار مشروعيت دموكراتيك آن است كه از طريق انتخابات و مشاركت مردم در آن نمايان مي‌شود. حضور مردم در اين‌گونه مناسك، همچنين نشانه‌اي از همبستگي اجتماعي، تداوم هويت ملي و وفاداري سياسي نسبت به دولت است.1

با اين حال مناسك سياسي آنچنان كه بايد و شايد در مطالعات سياسي و جامعه‌شناسي مورد توجه قرار نگرفته است. شايد بتوان مهم‌ترين دليل اين مسأله را بستر شكل‌گيري و رشد مفاهيم و نظريات سياسي معاصر دانست كه اغلب در جوامع غربي و متناسب با واقعيات و تحولات آن بوده است. مناسك سياسي در اين جوامع، يا كم‌تر در عرصه واقعيت اجتماعي ديده مي‌شود و يا نمود آن در برابر انتخابات، كم‌رنگ است.

مردم‌سالاري ديني
جمهوري اسلامي ايران را به عنوان نظام سياسي برآمده از انقلاب اسلامي، بايد پديده‌اي تازه و شايسته بررسي ويژه در مطالعات جامعه‌شناسي سياسي تلقي نمود. درباره سرشت اسلامي و ساختار و پراكندگي ويژه قدرت در ايران پس از انقلاب اسلامي، تحليل‌هاي گوناگوني مطرح شده است. اما بيشتر ديدگاه‌هاي موجود، از درك ماهيت ويژه و ملاحظات خاص جامعه و سياست ايران غافل بوده و در چارچوب گفتمان‌هاي غربي و شرقي، كوشيده‌اند با استفاده از مفاهيم و نظريات موجود در فرهنگ واژگان غربي، به تبيين واقعيات و تحولات ايران در اين دوران بپردازند.

تنها رهيافت بومي در اين زمينه را مي‌توان ارائه نظريه «مردم‌سالاري ديني» دانست. مردم‌سالاري ديني به عنوان يك مفهوم سياسي جديد كه مبتني بر مطالعه تجربه ايران در دوران جمهوري اسلامي است، گرچه از پشتوانه انباشت علمي فراواني برخوردار نيست2 اما در برخي زمينه‌ها مانند تبيين رابطه دولت و ملت و كارآمدي دولت و مشروعيت آن، حرف‌هاي تازه‌اي براي گفتن دارد كه درخور بررسي و پرداخت بيشتر از سوي جامعه علمي است.

از جمله ويژگي‌هاي مردم‌سالاري ديني، نگاه منحصر به فرد آن نسبت به چگونگي ارزيابي مشروعيت نظام سياسي در جامعه اسلامي است. براي نمونه رأي مردم و مشاركت آن‌ها در انتخابات به عنوان يكي از راه‌هاي سنجش ميزان اعتماد عمومي و مشروعيت مردمي دولت، در ايران پس از انقلاب اسلامي مبنا و معناي متفاوتي دارد كه فراتر از حدود قراردادي آن در نظريات سياسي غربي است.
آنچه باعث پايان يافتن چندين ماه چالش سياسي و امنيتي به دنبال برگزاري انتخابات رياست‌جمهوري شد، حضور جالب توجه مردم در مناسك سياسي 9 دي 1388 بود كه پيام روشني براي مدعيان تقلب در انتخابات 22 خرداد داشت.

«نبايد اشتباه شود؛ اين مردم‌سالارى به ريشه‌هاى دمكراسى غربى مطلقاً ارتباط ندارد. اين يك چيز ديگر است. مردم‌سالارى دينى دو چيز نيست؛ اين‌طور نيست كه ما دمكراسى را از غرب بگيريم و به دين سنجاق كنيم تا بتوانيم يك مجموعه كامل داشته باشيم؛ نه. خود اين مردم‌سالارى هم متعلق به دين است.»3

«مردم‌سالارى در نظام اسلامى، مردم‌سالارى دينى است؛ يعنى به نظر اسلام متكى است؛ فقط يك قرارداد عرفى نيست. مراجعه به رأى و اراده و خواست مردم، در آن‌جايى كه اين مراجعه لازم است، نظر اسلام است؛ لذا تعهد اسلامى به‌وجود مى‌آورد. مثل كشورهاى دمكراتيك غربى نيست كه يك قرارداد عرفى باشد تا بتوانند به‌راحتى آن را نقض كنند. در نظام جمهورى اسلامى، مردم‌سالارى يك وظيفه دينى است.»4

همچنين در نظريه مردم‌سالاري ديني، انتخابات‌ تنها معيار سنجش مشروعيت نظام سياسي نيست. از آن‌جا كه مناسك سياسي پس از انقلاب اسلامي به صورت يكي از برجسته‌ترين واقعيات سياسي جامعه ايران درآمده‌ كه در قالب‌هاي مختلف، به‌طور منظم و در سطحي وسيع برگزار مي‌شود، از لحاظ نظري نيز اهميت بيشتري يافته و در كنار انتخابات، به عنوان يكي از شاخص‌هاي اعتماد عمومي و مقبوليت دولت مطرح شده‌ است.

«انتخابات مظهر حضور مردم است؛ همچنان كه حضور در راهپيمايى بيست‌ودوم بهمن، يكى از مظاهر حضور مردمى است. دشمن و دستگاه‌هاى استكبارى از انتخابات شما و از راهپيمايى‌تان در بيست‌ودوم بهمن مى‌ترسند؛ بنابراين از همه‌ى نيروى خود استفاده مى‌كنند، شايد بتوانند انتخابات و حضور مردم و رأى آزاد و دخالت مردم در سرنوشت خود را از اين ملت و از اين كشور بگيرند.»

ايران 88 و اعتماد عمومي

سال 1388 بي‌شك يكي از پرچالش‌ترين بازه‌هاي زماني از پيروزي انقلاب اسلامي در ايران تاكنون بوده است. رقابت‌هاي جدي و شفاف نامزدها و مشاركت فراگير مردم در جريان انتخابات دهمين دوره رياست‌جمهوري، نشان‌گر افزايش اعتماد مردم به نظام سياسي و در نتيجه ميزان بالاي مشروعيت جمهوري اسلامي بود، اما طرح ادعاي تقلب گسترده از سوي برخي نامزدها و پذيرش اوليه آن از جانب بخشي از هواداران آن‌ها، اين پديده چشم‌گير را به حاشيه راند. به‌ويژه هنگامي كه با خروج از ساز و كارهاي قانوني پيش‌بيني شده براي پيگيري تخلفات احتمالي، اعتراضات به عرصه خيابان‌هاي تهران كشيده شد و زمينه مناسبي براي مانور تبليغاتي رسانه‌هاي بيگانه فراهم نمود.

در حالي كه مشاركت سياسي بي‌مانند ايرانيان در انتخابات دهم رياست‌جمهوري، مي‌توانست به عنوان ثبت نصابي دست‌نيافتني مورد توجه قرار گيرد و اعتماد عمومي نسبت به نظام اسلامي و مشروعيت آن را به رخ دموكراسي‌هاي رقيب بكشد، ادعاي تقلب در انتخابات و پيامدهاي آن باعث شد تا اعتماد مردم به جمهوري اسلامي به چالش كشيده شود و ارزيابي مشروعيت دولت و نظام سياسي ايران دشوار بنمايد.

در چنين شرايطي آنچه باعث پايان يافتن چندين ماه چالش سياسي و امنيتي به دنبال برگزاري انتخابات رياست‌جمهوري شد، حضور جالب توجه مردم در مناسك سياسي 9 دي 1388 بود كه پيام روشني براي مدعيان تقلب در انتخابات 22 خرداد داشت.
با گذشت ماه‌ها از برگزاري انتخابات رياست‌جمهوري، مهار اعتراضات خياباني، آشكارا از دست نامزدهاي شكست‌خوره خارج شده بود؛ گرچه آن‌ها همچنان حضور خياباني طرفداران را به سود خود و براي فشار بر دولت، مغتنم مي‌شمردند. از اين رو سران معترض به نتيجه انتخابات، نه تنها هيچ واكنشي نسبت به اقدامات برخي هواداران خود- كه اهانت به ارزش‌ها و نمادهاي ديني و سياسي مورد احترام ايرانيان را دربرداشت- نشان نمي‌دادند بلكه در بسياري از موارد به توجيه آن مي‌پرداختند. اوج اين اهانت‌ها كه با حمايت سران فتنه همراه بود، در روز عاشوراي 1388 رخ داد كه طي آن به آئين عزاداري سالار شهيدان جسارت شد و عزاداران حسيني مورد ضرب و شتم معترضان خياباني قرار گرفتند.

واكنش عمومي مردم نسبت به حوادث روز عاشورا بسيار گسترده و فراتر از حد تصور بود. تنها سه روز بعد، واكنش هماهنگ و يكپارچه مردم، نه فقط در تهران بلكه در سراسر ايران و در قالب برپائي راهپيمائي گسترده عليه اقدامات اهانت‌آميز فتنه‌گران جلوه‌گر شد كه طي آن، محكوميت سران معترض- به عنوان زمينه‌سازان بروز اين‌گونه ناهنجاري‌ها- به اوج خود رسيد.

اهميت فزاينده مناسك سياسي
پرونده هشت ماه چالش پس از برگزاري دهمين انتخابات رياست‌جمهوري، به فاصله چند روز پس از 9 دي و در مناسك سياسي ديگري كه هرساله براي بزرگداشت پيروزي انقلاب اسلامي برگزار مي‌شود، با حضور گسترده مردم و محكوميت هرگونه حركت سياسي خارج از چارچوب‌هاي نظام اسلامي، بسته شد.
از آن‌جا كه مناسك سياسي پس از انقلاب اسلامي به صورت يكي از برجسته‌ترين واقعيات سياسي جامعه ايران درآمده‌ كه در قالب‌هاي مختلف، به‌طور منظم و در سطحي وسيع برگزار مي‌شود، از لحاظ نظري نيز اهميت بيشتري يافته و در كنار انتخابات، به عنوان يكي از شاخص‌هاي اعتماد عمومي و مقبوليت دولت مطرح شده‌ است.

گرچه فتنه 88 برخي تجربه‌هاي تلخ و تبعات ناگوار را براي جامعه ايران دربرداشت اما مشاركت حداكثري در انتخابات 22 خرداد رياست‌جمهوري و حضور حماسي در 9 دي براي پايان دادن به فتنه، به عنوان نقاطي روشن در كارنامه مردم ايران و حافظه جمعي آن‌ها از رخ‌دادهاي سال 1388 برجاي خواهد ماند.

مردم ايران در اين سال، نه تنها نصاب بي‌نظيري از مشاركت سياسي را به ثبت رساندند كه دست‌يابي به آن براي مردم‌سالاري‌هاي ديگر در جهان امروز به سختي قابل تصور است، بلكه اهميت فزاينده مناسك سياسي به عنوان يكي از سنجه‌هاي ارزيابي اعتماد عمومي نسبت به نظام سياسي را نيز نمايان ساختند. اين موضوع مي‌تواند درآمد خوبي براي بررسي‌هاي بيشتر پيرامون مفهوم مناسك سياسي و جايگاه آن در نظريه مردم‌سالاري ديني و نيز شناختي بهتر از واقعيات و تحولات سياسي ايران در دوران جمهوري اسلامي باشد.

پي‌نوشت:
1. براي آگاهي بيشتر درباره مفهوم مناسك سياسي، نگاه كنيد به: راهنماي جامعه‌شناسي سياسي؛ جلد دوم؛ پژوهشكده مطالعات رهبردي؛ 1388
2. اين كمبود در زمينه پشتوانه و انباشت علمي، بيش از هرچيز به سايه انداختن گفتمان و انديشه‌هاي غربي بر محافل علمي و دانشگاهي ايران بازمي‌گردد كه از جمله موجب عقب‌ماندگي علوم انساني و مطالعات اجتماعي و سياسي نسبت به واقعيات جامعه ايران به‌ويژه پس از انقلاب اسلامي شده است. ضرورت جنبش نرم‌افزاري و توليد علم و نيز تحول در علوم انساني از همين واقعيت سرچشمه مي‌گيرد.
3. سخنان رهبر انقلاب در 12 آذر 1379
4. سخنان رهبر انقلاب در 14 خرداد 1381
5. سخنان رهبر انقلاب در 15 بهمن 1382